Jen kiam uzo establiĝis/normaliĝis, oni renove eltiras ostaron el ŝranko.
Espereble tiaj ortodoksismaj libroj ne kaŭzos reformojn i. a. en Vikipedio, kiu bonorde uzas standartajn Esperantajn nomojn de la landoj: nome Rusio, Ĉilio, Ĉinio ktp.

Ĉu malfacilas finfine kompreni, ke en la tempoj de Zamenhof imago pri nacia ŝtato estis tute alia ol hodiaŭ. Mem Zamenhof ŝajne ne tre kontraŭis ŝanĝojn, kiujn parolantaro faras en la lingvo. Apenaŭ li kontraŭus ankaŭ la nunan uzon de landnomoj en Esperanto, kiuj ne kunligas etnonomojn kun la landoj per la tro rekta sufikso -uj-. Ja, kiel milfoje dirite, Hispanio kaj Rusio ne estas strikte Hispanujo kaj Rusujo; uzo de -io- permesas distingi inter etno, ŝtato kaj civitaneco, formante triojn laŭ la modelo ruso/Rusio/rusiano. Tio faras nian lingvon pli fleksebla ol pluraj aliaj, i. a. eŭropaj.