Ĵargono estas la uzo de ne nepre necesaj fakaj vortoj. Advokatoj, politikistoj, elektristoj kaj ŝtelistoj havas sian fakan lingvaĵon. Kun bezonataj fakvortoj, sed ankaŭ vortoj, kiujn oni uzas nur por montri sian apartenon al la "fakista" grupo. Samo validas por Esperanto-parolantoj, junuloj, kaj ekzemple junaj Esperanto-parolantoj.

Slango estas la uzo de vorto, kiu, aŭ kies signifo estas bone konata interne de iu grupo, kaj malpli bone ekstere. Per tio oni sentigas sian grupanecon kaj preventas tro rapidan komprenon fare de eksteruloj. Ofte temas pri ĝuste iom alia signifo de konataj vortoj.

Kiu uzas ĵargonon, ofte pensas, ke li parolas tute normale. Kaj por la grupo, tio validas. Kiu uzas slangon, plej ofte tute bone konscias, ke li uzas vorton aŭ esprimon ne ĝenerale konatan aŭ akceptatan.

Slango estas la poezio de la ĉiutaga lingvo!